Nou ja, familie. Je belt, je lacht, je deelt een biertje. En dan staat je broer of zus opeens in een blad als ‘het slachtoffer van familiegrutten’. Alsof het een soap is. Xavier Cabau, broer van Yolanthe, dacht: leuk, een interview voor mijn supplementen. Mooi product, gezond leven, allemaal goed. Maar dan leest hij Story en denkt: wacht… ben ik nu de boeman?
Het verhaal dat Story schreef, maakt hem woest. Niet omdat hij niet mag zeggen wat hij denkt, maar omdat het beeld vervormd is. Alsof hij jaloers is. Alsof hij in de schaduw staat. Alsof hij alleen maar kwaad is omdat zij beroemd is en hij niet. Maar het gaat niet om aandacht. Het gaat om hoe je wordt voorgesteld. Alsof je emoties een reclame zijn.
Yolanthe kent iedereen. Ze is overal. Op tv, op socials, in de krant. Maar Xavier? Die werkt stilletjes aan zijn eigen ding. Supplementen, gezondheid, dingen die je in de winkel legt zonder veel lawaai. En dan wordt zijn interview omgetoverd tot een drama waar hij niet om vroeg.
Ik snap het wel. Je belt je zus. Je zegt: ‘Hé, ik heb een interview gedaan.’ En dan lees je zelf in een blad dat je haar ‘hard basht’. Alsof je een vijand bent. Alsof familie altijd moet kiezen: of je staat achter de ster, of je bent bitter. Maar het is nooit zo simpel. Soms ben je gewoon boos. Soms voel je je over het hoofd gezien. En dat mag. Zonder dat het meteen een krantenkop wordt.
Story doet haar werk. Ze zoekt het conflict. Maar moet dat altijd zo zijn? Moet elk woord van een familielid worden opgepakt als een aanval? Misschien is het tijd om wat zachter te zijn. Ook in de media. Want familie is geen podium. Het is een bank, een keuken, een telefoontje waarin je zegt: ‘Hé, dat vond ik gek.’ Niet voor de camera. Niet voor de klik. Maar gewoon, tussen neus en lippen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘