Nou zeg. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wacht, wat? Hanneke Groenteman, ja, die van de ochtendradio en de kalmerende stem, die mag op haar 87ste weer achter het stuur? Terwijl ze haar auto tegen een lantaarnpaal heeft gereden? En dat bagatelliseert ze ook nog?
Ik wil niet onaardig zijn, hoor. Echt niet. Maar ik moest even slikken. Ikzelf word al geschorst van de fiets als ik zonder licht rijd, en Hanneke mag gewoon weer gas geven na een total loss? Ze zegt dat ze op intuïtie rijdt. Intuïtie. Alsof rijden een soort meditatie is. Alsof je de weg voelt, zoals je een muziekstuk voelt. Mooi, ja. Maar is dat ook veilig?
De rest van Nederland zit te wachten op een plekje bij de supermarkt, met de zenuwen vanwege de drukte, en dan heb je Hanneke die rustig intuïtief een lantaarnpaal raakt. En dan gewoon door. Geen schorsing, geen extra toets, niks. Alsof het een glas wijn te veel is geweest, en niet een complete crash.
Ik snap dat ze bekend is. Ik snap dat ze een stem heeft die kalmeert. Maar moet je dan ook nog een vrijbrief krijgen voor het wegbeeld? Ik niet. Ik wil geen beroemdheid achter het stuur die denkt dat intuïtie genoeg is. Ik wil iemand die kijkt, checkt, en weet wat een stopbord is.
Maar goed, misschien is het ook wel typisch Nederlands. We zijn zo beleefd, we zeggen niks. We laten omaatjes rijden tot ze de weg kwijt zijn, letterlijk. En dan zeggen we: ‘Ach, ze bedoelt het goed.’ Ja, misschien. Maar bedoel je het ook goed als je iemand raakt?
Ik hoop gewoon dat er iemand is die haar auto in de gaten houdt. Of beter: haar rijbewijs. Want ik wil niet dat er straks een nieuwsbericht komt: ‘Hanneke Groenteman redt kind van spoor’. Dan is het al te laat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘