Volvo weg uit de dodenrit

Een veiligheidsriem die je op tijd tegenhoudt. Dat klinkt als een remedie tegen een ziekte die al lang is uitgeroeid. En toch: daar zit je, in een Volvo, met een gordel die je hartslag voelt, je ademhaling analyseert, je concentratie scant. Een technologische schildwacht. Maar wie is de vijand nog? Het verkeer? Of de mens zelf?
De cijfers spreken een harde taal. Minder dan 250 verkeersdoden per jaar in Nederland. Een fractie van wat het was in de jaren tachtig. De overheid viert dit als een morele overwinning. Alsof het veiligheidsparadijs is bereikt dankzij een mengelmoes van pijnlijke campagnes en slappe gemeentelijke maatregelen. Onzin. De echte winnaar is de automaker die jarenlang investeerde in crashstructuren, airbags, pre-crash-systemen. Vooral één: Volvo. Zij bouwden de dood uit het rijden.
Maar nu? Nu rijden we op weg naar een wereld waarin de mens niet meer hoeft te sturen. Waarin het voertuig zelf beslist of het linksaf gaat of de rem in trapt. En dan stel je de vraag: wat is veiligheid nog, als er geen risico is?
Volvo’s nieuwe veiligheidsgordel – met sensoren die fysieke en mentale toestand meten – is geen verbetering. Het is een overlevingsstrategie. Een poging om relevant te blijven in een tijd waarin hardware geen differentiatie meer biedt. Want als alle auto’s zelf rijden, dan is er geen verschil meer tussen een Volvo en een Chinese budget-SUV. Dan telt alleen de software achter de ogen. En de branding.
Volvo probeert daarom de mens terug te pakken als kwetsbare schakel. Niet als bestuurder, maar als patiënt. De auto wordt een medisch apparaat, een mobiele ICU. Dat is briljant. Maar het is ook gevaarlijk. Want het verlegt de verantwoordelijkheid. Als de gordel je hartslag detecteert en je toch in een ravijn stort, wie draagt dan de schuld? De fabrikant? De software-ontwikkelaar? Of jij, omdat je ‘niet op tijd reageerde’?
De toekomst van veiligheid is niet de weg die je rijdt. Het is de data die je produceert. En daar is Volvo op voorbereid. Zij zijn niet langer een automerken, maar een health-tech player in wording. De vraag is alleen: wil de gemiddelde Nederlander dat zijn hartslag gemonitord wordt door een Zweedse fabrikant? Of kiest hij liever voor een goedkope streamingservice dan voor een levensreddende algoritme?
De uitdaging is niet technisch. Die is cultureel. De Nederlander is allergisch voor controle. Tenzij het hem niks kost. En dan bedoel ik niet geld – maar vrijheid. En dat is precies wat Volvo hem afneemt, onder het mom van bescherming.
Zelfrijdend? Ja. Zelfbewust? Nog niet. Maar als de gordel begint te praten, weet je dat het einde van de menselijke domheid nadert. Of het begin van een nieuwe vorm van slavernij.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business