Dus HBO Max trekt twee euro bij in Nederland. Twee euro. Niet veel, zeg je. Net een koffie. Maar weet je wat ook twee euro kost? Een ticket voor de bioscoop. Een pak oesters. Een moment van trots als je iets Nederlands op tv ziet. Alleen: dat laatste zit er niet meer in.
Want terwijl ze ons vragen om harder te betalen, investeert het moederbedrijf juist minder in lokaal geproduceerde Nederlandse series. Alsof we de prijs moeten betalen voor iets wat we steeds minder terugzien. Alsof we betalen voor een leeg podium met de naam ‘cultuur’ erop geschilderd.
Twee euro extra, voor minder inhoud. Minder stemmen. Minder gezichten. Minder verhalen van hier. In plaats daarvan: meer Amerikaanse reboots, meer true crime uit Atlanta, meer drama’s waarin niemand weet wat ‘droog’ betekent. En wij? Wij moeten meebetalen aan een systeem dat ons langzaam uitsluit uit ons eigen verhaal.
Maar hier is de gekte: we doen het gewoon. We betalen. We scrollen. We kijken. Omdat het gemakkelijk is. Omdat het er is. Omdat iedereen erover praat. Maar wie praat er nog over wat er *niet* is? Over de scenarist die geen budget krijgt? Over de regisseur die geen kans krijgt? Over de stem die niet wordt gehoord, omdat ze niet past in een global algorithm?
Streaming is geen neutrale dienst meer. Het is een filter. Een keuze. En die keuze wordt niet gemaakt door ons. Die wordt gemaakt door een bedrijf dat denkt dat twee euro genoeg is om ons stil te houden. Terwijl ze tegelijkertijd de deur dichtgooien voor eigen talent.
Dus ja, ik betaal. Maar ik zeg het hardop: dit is geen prijsverhoging. Dit is een verlaagde waarde. Voor ons. Voor hier. Voor nu.
En als je me zoekt: ik kijk naar iets wat écht is. Ook al moet ik het zelf maken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘