Zandvoort was een zuiveringskuur

Zestig miljoen bezoekers, vijf ton aan asfalt, en één onverwachte winnaar: het Nederlandse ego. De Formule 1 in Zandvoort is afgelopen, niet vanwege gebrek aan snelheid, maar aan strategisch inzicht. Teun Verheij en Jorim Kooij, twee mannen die zes jaar lang de rode cijfers van deze circusrace hebben bijgehouden, denken dat we iets hebben geleerd. Ik denk dat we vooral hebben geleerd hoe goed we zijn in het verdoezelen van slechte deals.
De eerste les? Geen merk betaalt 2,3 miljoen voor een naam op een tribune als er geen beloning is. En de beloning was er niet – althans, niet voor de economie. Maar wel voor de notoireit. Een sponsor die zich wierp op een evenement dat ‘hip’ was, maar niet rendabel, kocht geen zichtbaarheid. Hij kocht een tijdelijke vrijgeleide uit de realiteit. En dat is geen marketing, dat is mode.
Twee: de Zandvoorter dacht dat hij een wereldevent had. In werkelijkheid had hij een dure carnaval met vliegtuigen in de lucht. Het publiek? 80% toeristen die één keer kwam, één keer spendeerde, en nooit meer terug. Geen klantloyaliteit, geen data, geen upsell. Alleen een zandberg van uitgaven en een paar foto’s op Insram.
Drie: de infrastructuur was een nachtmerrie van improvisatie. Geen echte logistieke backbone, geen schaalmodel, alleen een hoop hoop. En terwijl de organisatie struikelde over eigen succes, zat de concurrentie – Den Bosch, Assen, zelfs het circuit van Barcelona – al te kijken hoe ze het beter konden doen. Want daar wint men niet met pitstops, maar met planning.
Vier: de prijs van een ticket steeg met 140%, terwijl de waarde van de ervaring daalde. De bezoeker kreeg meer lawaai, minder zit, en een warm bier voor vijfeneenhalf. Dat noem ik geen premium product – dat noem ik chane op basis van nationalisme.
Vijf: de overheid stortte miljoenen in een evenement dat geen structurele meerwaarde opleverde. Geen banen, geen export, geen merk Nederland dat sterker werd. Alleen een jaarlijks schuldpostje in de provinciale begroting, verpakt als ‘culturele trots’. Alsof trots in de balans mag staan.
En zes: de grootste les? Formule 1 is entertainment. Maar entertainment dat niet leeft van ROI, leeft van schulden. En Zandvoort leefde van beide. De race is afgelopen. De rekening komt eraan.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business