Er staat een heel klein huisje in het nieuws. En niet van mij. Gelukkig. Mijn huis is al klein genoeg. Maar dit keer gaat het over Elise, de vriendin van Humberto Tan. Zij woont in 61 vierkante meter. En daar is Nederland over aan het stemmen geweest, alsof het een finale van *The Voice* is.
76 procent van de mensen zegt: “Ja hoor, dat is genoeg.” Alsof iemand had gevraagd of een ijsje met twee bolletjes te veel is. Maar nee. Het ging over wonen. Met een baby. In 61 m². En dan nog wel in Amsterdam, waar een kluisje onder de grond 300.000 euro kost.
Ik snap de ophef. Een bekend persoon, een jonge vriendin, een klein huis. En een baby onderweg. Dan denken mensen: “Gaan ze daar allemaal in passen?” Alsof het een Russische poppenkast is. Maar misschien denken ze ook: “Waarom moet jij verhuizen als ik in 45 m² woon met drie kinderen en een hond die snurkt?”
Humberto zegt niks. Hij laat het over zich heen komen. Alsof hij een talkshow presenteert over zichzelf. En Elise? Zij post foto’s van babykleren en thee. Niks paniek. Alsof ze zegt: “Wij ruimen wel op. Wij slapen wel op de bank. Wij redden ons.”
Maar waarom vinden wij dit eigenlijk belangrijk? Is het omdat we denken dat beroemdheden alles moeten hebben? Grote huizen, grote auto’s, grote problemen? Of juist omdat ze juist níét alles moeten hebben? Omdat ze gewoon moeten blijven, in hun kleine flat, met hun grote liefde?
Ik denk: we kijken te veel. We denken dat we mee moeten beslissen. Maar het is hun leven. Hun baby. Hun huurcontract. En hun keuze.
Ik blijf zitten in mijn eigen kleine zitkamer. Met mijn eigen kop thee. En mijn eigen afstandsbediening. En ik zeg: laat ze wonen waar ze willen. Zolang ze maar gelukkig zijn. En zolang ze maar geen realityserie maken over het opbergen van luiers.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘