Toen Humberto Tan zijn verjaardag kaarsjes uitblies, blies hij er meteen ook eentje voor zijn ongeboren kind. Zijn vierde. Op z’n 61ste. Ja, dat kan. Biologie zegt: lukt. Maatschappij zegt: wacht even.
Ik zat gisteren met een kop thee te kijken naar een vogel die een worm te pakken had. Die worm wilde niet. Zo voel ik me nu ook. Alsof iedereen denkt: mooi, een oudere vader, maar ergens in de achterkamertjes van het brein: is dit wel verstandig?
Humberto zegt dat hij er klaar voor is. Fijn. Maar ik vraag me stilletjes af: wie is er klaar voor hém? Wie helpt als hij ’s nachts wakker wordt met een huilend kind en zijn knie speelt weer op? Wie denkt aan de kinderen als papa op 75 met een wandelstok de schoolplein op komt?
Toch. Hij is niet de eerste die laat vader wordt. En z’n vrouw is jong, gezond, sterk. Zij wil dit. En dat telt. Maar waarom dan toch die buikpijn? Is het jaloezie? Nee. Het is twijfel. Twijfel over wat oud zijn betekent. Vroeger was 60 het einde van een carrière. Nu is het de start van een nieuwe relatie, een nieuw kind, een nieuwe fase. Mooi? Ja. Maar ook zwaar.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: “Je bent pas oud als je stopt met dromen.” Maar je bent ook oud als je kind vraagt waar opa is en jij zegt: “Ik ben opa.” Dan klinkt het ineens anders.
Humberto doet het. Fijn voor hem. Maar ik blijf erover nadenken terwijl ik mijn thee opdrink. Want dit gaat niet over hem. Dit gaat over ons. Over wat we vinden van oud worden. Van kansen. Van tijd. En van wie er mag dromen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘