Je ziet het steeds vaker. Iemand wordt vader of moeder, en ineens denkt de hele wereld dat het een misdrijf is. Alsof er een alarm af is gegaan: ‘Pas op! Een man van 60 wordt vader!’ Alsof dat niet mag. Alsof er een vergunning nodig is, met handtekening van de burgemeester en een goedkeuring van de buurvrouw.
Humberto Tan zit daar nu ook mee. Hij wil gewoon een kindje krijgen, net als andere mensen. Maar nee, dan komt de internetbende langs. ‘Viespeuk’, zeggen ze. Alsof hij iets stiekems doet. Alsof hij met een trenchcoat in het park staat. Terwijl hij gewoon verliefd is, en dat is toch niet verboden?
Wat is er nou zo raar aan? Dat hij 60 is? Zijn kinderen zijn volwassen. Mooi. Dan kan hij nu opnieuw beginnen, als hij dat wil. Moet hij dan stoppen met leven omdat hij jarig is geweest? Moet ik straks ook stoppen met koffie drinken omdat ik ouder ben dan 50?
Mensen denken dat oud zijn betekent: stilzitten, zwijgen, niet meer meedoen. Maar Humberto wil meedoen. Aan het leven. Aan een nieuwe liefde. Aan een peuter die straks ‘papa’ zegt. En dan zeggen zij: ‘viespeuk’. Alsof liefde een vliegtuig is dat op leeftijd crasht.
Ik snap de zorgen wel. Ja, hij is ouder. Ja, het kind is jong als hij straks 80 is. Maar wie weet hoe lang iemand leeft? En wie weet wat liefde doet? Humberto lacht straks met een peuter op schoot, en de mensen achter hun scherm zitten met een telefoon in hun hand en een boos bericht op hun lippen.
Maar goed, ik zeg het maar. Liefde is geen vergunning. Liefde is geen examen. Liefde is gewoon: ja. En als Humberto ‘ja’ zegt, dan is dat zijn zaak. Niet de jouwe. En al zeker niet van iemand die ‘viespeuk’ roept vanachter een laptop.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘