Humberto Tan zegt: “Ik leid mijn eigen leven.” En dan kijkt hij weg. Alsof het gewoon is dat een man van 60 nog een kind krijgt. Alsof de tijd stil staat. Maar NU.nl-lezers zijn niet gecharmeerd. Ze vinden het “zó egoïstisch”. Alsof je jezelf ziet in de spiegel met een paspoortfoto van 1985 en denkt: ja hoor, ik red dat wel.
Hij haalt zijn schouders op. Alsof het om het weer gaat. Of of hij te laat is voor de bus. Maar dit is geen kleinigheid. Dit is leven of dood. Of nou ja, leven in elk geval. Een kind. Weer. Voor de vierde keer. En dan zeg je: “Mijn leven, mijn keuzes.” Ja, meneer, dat is zo. Maar dan moet je ook weten: anderen kijken toe. En denken: wat als hij er straks niet meer is? Wat als het kind opgroeit met foto’s in plaats van vaders?
Tan zegt dat hij zich nergens voor hoeft te verantwoorden. Maar dat is het punt niet. Het punt is: we zien het allemaal. We zitten op de bank, met onze thee, en denken: zal dat wel wijs zijn? Niet omdat we gemeen zijn. Maar omdat we ouders zijn. Of kinderen. Of gewoon mensen die weten dat tijd doorloopt.
En ja, sommige mensen worden oud en krijgen kinderen. Mooi voor hen. Maar wanneer je op de drempel van de veertig bent en denkt: “Ik wacht nog even”, en dan kijk je naar Tan en denk je: “Hij wacht nog langer.” Dan schud je toch even met je hoofd?
Het gaat niet om de leeftijd. Het gaat om de schouders. Die haalt hij op. Alsof het niets is. Maar het is wel wat. Voor hem. Voor het kind. Voor ons allemaal. Want wij kijken. En wij vinden het gek. Niet boos. Niet haat. Maar gek. Alsof iemand op zijn fiets blijft rijden terwijl de band al tien kilometer lek is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘