Weet je wat ik altijd zeg? Als twee mensen samen op schoot zitten voor een foto, dan is er of verliefdheid, of een boek. En soms, heel soms, is het allebei.
Johan Derksen, de man die ooit dacht dat hij met een streep door Lale Gül kon, heeft blijkbaar een gummetje gebruikt. Want het boekje – je weet wel, dat ding met bladzijden en zo – gaat toch door. Niet omdat hij spijt heeft van de ruzie, nee, maar omdat hij blijkbaar nog steeds vindt: “Een boek is een boek.”
Ik snap het wel, hoor. Johan is geen man van halve maatregelen. Als hij iemand vergeeft, dan niet met een slap handje en een “ja, whatever”, maar met een fotoshoot waarop hij letterlijk op schoot zit. Of zij. Of allebei. Details. Het gaat om de vibe.
Lale Gül? Ja, die staat er ook nog. En zij, zo blijkt uit het verhaal, kan slecht tegen kritiek. Alsof iemand dat ooit had gezegd. Maar goed, wie wel? Ik bedoel, wie in de media wereld kan écht tegen kritiek? Behalve dan die ene collega die altijd zegt “ik lees niks”, en dan toch elke ochtend om tien uur de analytics checkt.
Maar goed, het boek gaat door. En ik zeg: fijn. Niet omdat ik zo nodig een boek wil lezen over hoe twee mensen ruzie maken en weer bij elkaar komen, maar omdat het bewijst dat vergeven in deze tijd net zo moeilijk is als een afstandsbediening bedienen zonder bril.
En misschien, heel misschien, is dat het echte verhaal: niet de ruzie, niet de kritiek, maar dat Johan nog steeds weet waar de “opnieuw” knop zit.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘