Het begon met een grapje. Of nee, eigenlijk was het geen grapje. Lale Gül zegt iets over de mannen van Vandaag Inside. Iets met Taliban. En ineens is de hel los. Niet omdat de Taliban grappig is – dat is het niet – maar omdat Johan Derksen zegt: “Nu echt helemaal de weg kwijt.”
Alsof iemand verdwaalt in een IKEA en dan iemand roept: “Hij is de weg kwijt!” Terwijl hij gewoon zoekt naar de Billy-kast. Maar hier is het anders. Hier is het media. En als je in de media “de weg kwijt” bent, dan ben je eigenlijk gewoon: ontslagen uit het gezonde verstand.
Lale Gül vindt dat de mannen te veel zeiken. Johan Derksen vindt dat zij te veel overdrijft. En wij zitten thuis met thee, afstandsbediening in de hand, en denken: waarom is dit nieuws? Waarom vallen we niet gewoon samen over een slechte aflevering?
Maar nee. We moeten alles meteen vergelijken met oorlog, terreur, of een realityshow. Als iemand kritiek krijgt, is-ie meteen “de weg kwijt”. Alsof er een mediawegwijzer moet komen: “Naar gezond verstand: rechtdoor, dan links bij de redactiekamer.”
Het is gewoon televisie. Geen jihad. Geen staatsgreep. Gewoon drie mannen die praten over voetbal alsof het een proces is. En één vrouw die zegt: “Jullie lijken de Taliban.” En dan? Dan zegt een oude heer: “Nee hoor, wij zijn gewoon vervelend, niet gevaarlijk.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘