Eerst dacht ik: o wee, daar heb je weer zo’n onschuldig mediagebeurtenisje. Maar nee. Het is oorlog. Tussen twee mensen die allebei denken dat ze het laatste woord hebben. En dat is natuurlijk grappig, want in de media is nooit iemand het laatste woord.
Merel van Baal, jong, fris, nog geen rimpel van spijt in haar voorhoofd, zegt over een boekcover: “viezig”. Alsof ze een stukje kaas uit de koelkast haalt en ruikt: “Oei, daar zit schimmel op.” Maar dan over een foto van Johan Derksen en Lale Gül. En ja, ik weet het, het was een quote. Maar in de media telt alleen wat er uitkomt, niet wat er bedoeld was.
Johan Derksen, man van weinig woorden maar veel snor, reageert zoals een oude stier die een rode vlag ziet. “Blonde Dolly!” roept hij. En dan? Dan pakt hij zijn pen. Of misschien zijn manager. Hoe dan ook: de wind wordt haar op de hals geblazen. En terecht? Of niet? Dat is nooit de vraag. De vraag is: wie heeft de langste adem?
Want zo gaat dat in onze wereld. Iemand zegt iets. Iemand anders reageert. Dan reageert de eerste op de reactie. En dan schrijven wij erover. En dan lees jij het. En dan zeg je: “O, daar heb je het weer.” En dan maak je een kop thee.
Maar stel nou eens: stel dat we allemaal gewoon onze mond hielden? Dan zou er niets meer in de krant staan. Dan zou ik werkloos zijn. Dus eigenlijk moet ik dankbaar zijn aan Merel. En aan Johan. En aan Lale Gül, die er tot nu toe niets van zegt. Slim van haar.
Het gaat niet om het boek. Het gaat niet om de cover. Het gaat om de wind. En of die hard genoeg waait om iemand om te blazen. Maar Merel staat nog. Johan ook. En de snor? Die staat altijd rechtop.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘