Ik zat nog met mijn nespresso van vanavond, toen Jolisa alweer honderden kilometers verder was. Of nou ja, *bijna*. Want de vrouw uit 3 op Reis met haar omgebouwde tuktuk? Die staat nu stil in Sarajevo.
Niet dat ze dat zo erg vindt. Je ziet het aan haar gezicht: ze is geen vrouw die haast heeft. Ze rijdt, kijkt, praat met mensen, zet thee in een pannetje op een gasstelletje achterin haar minicamper. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je vanuit Nederland naar Pakistan wilt, met een tuktuk als camper.
Maar dan: Sarajevo. Een stad waar je makkelijk blijft hangen. En Jolisa blijft. Niet omdat ze niet verder *kan*, maar omdat ze besluit: hier is het nu goed. Hier is er tijd. Tijd voor een gesprek, een kop koffie, een moment stilte.
Geen drama, geen ophef. Geen ‘ik geef het op’ of ‘de reis is mislukt’. Nee. Ze stopt gewoon, omdat het voelt alsof het genoeg is. En dat is juist het mooiste aan dit programma: het is geen race. Het is geen zoektocht naar aandacht of grenzen die moeten worden verlegd. Het is een vrouw, een tuktuk, en de keuze om ergens te blijven staan.
Ik zet mijn eigen rosé’tje op tafel en denk: waarom maken wij het altijd zo ingewikkeld?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘