Weer een keer zitten. De afstandsbediening in de hand, koffie koud, sokken scheef. En dan die zenderwissel: RTL 4, SBS 6, NPO 1. Kijkcijfers in duikvlucht, zegt de ene krant. Alsof er een vliegtuig is neergestort, terwijl het gewoon een beetje stil is op de bank.
Maar dan komt Joop van den Ende. Alsof de man die ooit een musical over een glijbaan maakte, nu de redder van de buis moet zijn. Hij zegt: “Het ergste is voorbij.” Alsof we in een soap zitten en hij net de dokter is die zegt: “De tumor is gestopt met groeien.”
Maar wacht. Is dat goed nieuws? Of is het gewoon: “Ja, we dalen nog steeds, maar nu langzamer”? Alsof je uit een raam valt en iemand roept: “Hé, je remt een beetje af!”
Ik zeg niet dat het niets is. Maar stel: je ziet dat iedereen liever op Netflix zit, of TikTok, of gewoon in de tuin. Dan zeg je toch niet: “Gelukkig, de daling vertraagt!” Dan zeg je: “Misschien moeten we iets anders doen.”
Maar nee. We blijven zenders vol stoppen met programma’s die niemand kent, van mensen die we van vroeger kennen. Alsof je oma elke dag dezelfde taart bakt, terwijl niemand nog houdt van appeltaart. “Maar vroeger at iedereen hem!”
En dan die zin: “Lineaire televisie krijgt het zwaar.” Alsof de buis een ziek kind is dat moet herstellen. Terwijl de rest van de wereld gewoon doorgaat. Iedereen kijkt waar hij wil, wanneer hij wil. En wij zitten hier met een grafiek die naar beneden kruipt, en een man die zegt: “Het wordt minder slecht.”
Dank je, Joop. Dat stelt gerust. Alsof je bij de tandarts zit en hij zegt: “De gaatjes groeien niet sneller.”
Maar misschien is het tijd om niet te kijken hoe lang de daling duurt, maar wat we er nu aan gaan doen. Want zo langzamerhand is de bank leeg, de koffie koud, en de afstandsbediening overbodig.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘