Mijn buurvrouw zegt altijd: als je niks te zeggen hebt, hou dan je mond. Maar Leco van Zadelhoff heeft duidelijk iets te zeggen. En wel luid en duidelijk. Hij is niet blij met al die jonge mensen die nu met hun telefoon in de hand de wereld van make-up en stijl binnenstormen. Vroeger was hij dé man met de kwast, de borstel, de perfecte eyeliner. Nu? Nu moet hij het opnemen tegen mensen die hun gezicht filen alsof het een aardappel is – en dan ook nog eens gratis.
Hij zegt dat die influencers niks van het vak afweten. Alsof je na een paar filmpjes op TikTok opeens een artiest bent. Alsof je, als je goed kunt bloemen schilderen op een pot, meteen Rembrandt bent. Maar weet je wat ik denk? Dat Leco gewoon bang is. Bang dat hij niet meer de enige is. Bang dat zijn telefoon niet meer overgaat voor een fotoshoot met een bekende. Bang dat de tijd hem voorbij is gereden, terwijl hij nog steeds in de spiegel kijkt alsof hij de koning van de catwalk is.
Maar hoor, ik snap het wel. Stel je voor: jarenlang de baas, iedereen kent je naam, je wordt gebeld voor tv, mode, glossy covers. En dan komt er een meisje van 19 met 500.000 volgers die met één video meer mensen bereikt dan jij in tien jaar. Dan voel je je misschien net een oude printer in een wereld van PDF’s.
Toch overdrijft-ie. Want ja, sommige influencers praten onzin. Maar andere weten echt wat ze doen. Ze leren, ze oefenen, ze delen. En ze doen het allemaal zonder dat iemand ze heeft gevraagd. Terwijl Leco ooit gewoon werd aangesteld, omdat er niemand anders was. Nu is er wel iemand anders. En dat is geen drama. Dat is gewoon leven.
Misschien is het tijd dat Leco niet meer tegen de stroom in roeit, maar gewoon meedrijft. Of gewoon, heel simpel: een kop thee maakt. En stopt met zeuren over wie er nu in zijn vaarwater zit. Het water is groot genoeg, toch?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘