Soms denk ik: waarom niet? Waarom niet Koningsdag vieren in Lelystad? Gewoon, puur, zonder Gooise glitter. Maar toen ik de reactie van de SBS 6-desk hoorde, moest ik wel lachen. “Spuuglelijk”, zeiden ze. En ja, ik snap het. Als je opgegroeid bent tussen de bomen van Blaricum en je eerste koffie dronk met uitzicht op een vijver met zwanen, dan lijkt Lelystad inderdaad een beetje alsof iemand de stad uit een doos heeft geschud en vergeten op te ruimen.
Maar wacht. Is dat nou het probleem? De stad, of het idee dat alles altijd mooi moet zijn? Alsof de koning alleen mag feesten waar het Insram-ready is. Alsof we alleen plekken waard zijn als ze glimmen. Lelystad is er gewoon. Net als je tante die nooit op familiefeesten komt, maar dan ineens staat voor de deur met een cake van de Aldi. Iets onverwachts. Iets echts.
En misschien is dat nou juist het punt. Willem-Alexander kiest niet voor de façade. Hij kiest voor de plek die niemand kiest. Geen Ahoy, geen Amsterdam, geen stad waar de borden in het Engels hangen. Nee, Lelystad. Waar mensen op hun fiets zitten met een broodtrommel op de bagagedrager. Waar de kroeg om vijf uur al dichtgaat. Waar niemand doet alsof.
De SBS 6-sterren schrikken. Ze denken aan de camera’s, de lichtinstallaties, de rode loper. Hoe moet dat in een centrum dat “geen sieraad” is? Maar misschien is dat precies de grap. Misschien is de Koningsdag juist bedoeld om te laten zien: kijk, dit land bestaat niet alleen uit canalen en kastelen. Het bestaat ook uit flatgebouwen uit de jaren tachtig en bushokjes met graffiti.
Ik zeg: bravo, Lelystad. Eindelijk eens een feest waar je niet hoeft te doen alsof. Waar je gewoon koning mag zijn, zonder goud. En waar ik, Carla, gewoon blijf zitten met mijn thee. Zonder afstandsbediening. Want hier is niks te skippen. Dit is live. En echt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘