Toen ik de rode loper zag, dacht ik: o jee, daar komt weer een verhaal aan. Maar niets. Stilte. Alsof iemand de stekker eruit trok. Ruud de Wild en Igone de Jongh, samen op het rode tapijt, glimlachen alsof er niks aan de hand is. En dan? Niks. Geen interviews, geen foto’s, geen Insram-stories waarin iemand per ongeluk een ander in beeld vangt. Alsof het een droom was. Of een marketingstunt voor een datingapp die niemand wil downloaden.
Ruud, die zich sinds de breuk met Olcay alsof hij in een mediawereld-film zit waarin hij de enige acteur is. Altijd net iets te laat, altijd net iets te hard, altijd net iets te mysterieus. ‘Lekker wijf’, zei hij over een vrouw die toevallig langskwam. Alsof hij een recensie schrijft over een broodje bij de snackbar. Alsof liefde een menukaart is.
Maar Igone dan? Die staat daar, ballerina, klasse, stilte in haar ogen. Geen geklets, geen geklik, geen geklikte likes. En dan: poef. Weg. Alsof het verhaal te groot was voor de tijd die we hebben. Te serieus voor de kliekjes die we willen.
Ik zit hier met mijn thee en denk: waarom maken we er altijd zo’n zooitje van? Twee mensen doen iets samen, en we willen meteen weten of het liefde is, of het nep is, of het reclame is. Maar misschien is het gewoon… niks. Misschien is het gewoon twee mensen die een avond samen waren. Zonder soundtrack, zonder ondertitels.
Maar nee. Wij willen drama. Wij willen ‘over!’ in grote hoofdletters. Wij willen de Wild, maar dan écht wild. En als het stil is, maken wij geluid. Omdat wij niet kunnen tegen stilte. Omdat stilte voor ons betekent: iets moet mis zijn.
Maar misschien is stilte gewoon rust. Misschien is ‘over’ gewoon ‘over’. En misschien is dat het mooiste wat er is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘