Ik zat gisteren te genieten van een kop thee, toen ik Victor Vlam zag reageren op Teun van de Keuken. Niet in een talkshow, niet op Insram, maar in een column. In Vrij Nederland had Teun geschreven over De Oranjezomer, die talkshow waar Victor regelmatig in zit. En volgens Victor klonk het een beetje neerbuigend. Alsof iedereen die daar praat meteen een denkverbod heeft.
Hij vond het ‘beetje treurig’. Niet boos, niet furieus. Nee, treurig. Alsof je een kind ziet dat met een kapotte vlieger op het strand staat. Alsof Teun denkt dat alleen hij mag lachen, en de rest van Nederland niet goed genoeg is om mee te doen.
Maar wacht. Waar gaat het eigenlijk over? Over een talkshow die populair is. Of beter gezegd: over een talkshow die mensen kijken. Veel mensen. En dat is blijkbaar een misdaad in de ogen van sommige columnisten. Alsof je alleen mag bestaan als je in een bepaald wereldbeeld past.
Victor zegt niks over de inhoud van de uitzendingen. Hij zegt niks over de gasten. Hij zegt alleen: kijk eens hoe jij kijkt. Alsof je al weet wie je bent zodra je een keer op SBS 6 verschijnt. Alsof je hersens moet inleveren bij de deur.
Maar weet je wat het gekke is? Precies dat is waarom mensen De Oranjezomer kijken. Niet omdat het intellectueel hoogstaand is. Maar omdat het rauw is. Omdat er mensen zijn die hardop denken. Omdat het niet altijd netjes is. En ja, soms ook niet fijn. Maar is het leven dat wel?
Teun schrijft met een pen in de hand alsof die een zwaard is. Victor reageert met een glimlach die zegt: ik hoor het wel. Maar ik blijf gewoon doen wat ik doe.
En dat is misschien wel het ergste voor een columnist: gewoon doorgaan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘