Een kop thee, de afstandsbediening in de hand, en dan plots: daar staat-ie. Roy Donders. Arm in arm met Michelle. Op de rode loper. Alsof er niks is gebeurd. Terwijl we net gehoord hebben dat het uit is. Huh?!
Ik zit hier met mijn sokken aan, want ja, ik trek ze nooit uit als er camera’s bij zijn, en dan zie ik dit. Geen woord van tevoren. Geen dramatisch statement. Geen Insram-post met een zwart hartje. Nee. Gewoon: samen op stap. Voor de camera. Met glimlach. Alsof het normaal is.
Maar is het normaal? Ik bedoel, ik snap dat je vrienden blijft. Of doet alsof. Of dat je gewoon professioneel blijft voor de show. Maar op de rode loper? Met handjes vasthouden? Terwijl de rest van Nederland nog aan het verwerken is dat het uit is?
Misschien is het gewoon Nederland. Waar we alles gladstrijken. Waar we zeggen: “Nou, hoor, prima hoor,” terwijl we stiekem denken: “Wat écht gebeurt hier?”
Roy zegt niks. Michelle zegt niks. Maar hun kleren schreeuwen: “Kijk ons eens, we zijn nog steeds een stel!” Terwijl de krant van gisteren zegt: “Relatie voorbij.”
Ik snap het niet. Of misschien snap ik het juist wel. In de media is het nooit écht uit. Niet als er nog een show te promoten is. Niet als er nog een rode loper te lopen valt. Dan hou je je gezicht erbij. Dan glimlach je. Dan doe je alsof.
Maar ik zit hier dan toch met mijn thee. En denk: waarom? Waarom doen we dit? Waarom moet het eruitzien alsof alles fijn is, terwijl het dat niet is?
Of is het juist wel fijn? Misschien zijn ze gewoon vrienden. Misschien is dat knapper dan alles. Maar dan nog: waarom dan de glimlach voor de camera? Waarom niet gewoon zeggen: “Het is uit, maar we staan hier voor werk”?
Nee. Dan wordt het te klein. Te normaal. En in de media moet het groter lijken. Dan moet er drama zijn. Of juist: geen drama. Dan moet alles perfect lijken.
Maar ik zeg het maar even: ik vond het raar.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
