LinkedIn maakt mij geen Smurf

Het begint altijd hetzelfde: een kopje koffie, een glimlach van iemand die net ‘Chief Visionary Officer’ is geworden bij een bedrijf dat geen cliënten heeft, en een status waarin iemand ‘dankzij een transformatie’ nu eindelijk ‘in zijn kracht’ staat. En dan voel je het: een lichte misselijkheid, gevolgd door een stijve nek. De Gargamel in mij komt tevoorschijn.
Sarah Hagens denkt dat ze iets heeft ontdekt, maar ik weet beter: LinkedIn is geen netwerkplatform, het is een sociale experiment in massale zelfverheerlijking. Een plek waar iedereen plotseling een ‘purpose’ heeft gevonden, alsof ze op een avond van een burn-out naar een mindfulness-retreat zijn geweest en terugkwamen als een soort corporate boeddha.
Maar wie gelooft dit nog? Wie klikt op ‘Like’ zonder een rilling van minachting langs de ruggengraat te voelen? Want laten we eerlijk zijn: niemand op LinkedIn is echt blij. Ze zijn succesvol, dat wel. Maar gelukkig? Nee. Ze zijn gewoon goed in het voorgeven dat ze een leven hebben waarin ze elke ochtend om vijf uur mediteren, hun kinderen homeschoolen met een curriculum van eigen makelij, en tegelijkertijd een scale-up opbouwen in de impactsector.
Ik haat het niet omdat het nep is — ik haat het omdat het saai is. Er is geen risico, geen spanning, geen realiteit. Alleen maar ‘growth’, ‘mindset’ en ‘empowerment’ — woorden die zo vaak worden gebruikt dat ze net zo veel betekenis hebben als ‘kantoorverhuizing’. Het is managementpoëzie voor mensen die geen tijd meer hebben om te lezen.
En dan die doodsverklaringen van het platform zelf. ‘LinkedIn is dood’, roepen ze als het weer eens trendy is om het hippe platform te verlaten. Alsof het een nachtclub is. Maar iedereen blijft. Omdat je moet. Omdat je bang bent dat je iets mist. Een baan, een deal, een connectie die je leven verandert. En dus log je in, weer, elke ochtend, als een soort digitale taksatie.
Maar ik weiger. Ik weiger om een Smurf te zijn in dit dorp vol blauwe dwergen met te grote hoofden en te veel zelfvertrouwen. Ik weiger om te zeggen dat ik ‘passioneel’ ben over ‘synergie’ of dat ik ‘impact’ maak door ‘authentiek’ te zijn in een wereld die alles behalve authentiek is.
LinkedIn maakt me geen beter mens. Het maakt me cynisch. En dat is precies waarom ik er nog steeds op zit.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business