Bilal hoopt dat Oranje verliest. Ronald de Boer hoopt dat Marokko wint. En ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waar is het nu eigenlijk over?
Niet over voetbal, dat is duidelijk. Maar over wat er gebeurt als Oranje wint. Of verliest. Of gewoon speelt. Want dan komt het: de stress, de spanning, de mensen op straat. En volgens Ronald de Boer ook de schade. “Laat alles gewoon heel”, zegt hij. Alsof hij een moeder is die tegen kinderen roept: “Geen gekke dingen doen met de kerstversiering.”
Maar het is geen versiering. Het is voetbal. En het is Marokko. En het is Nederland. En het is, ja, een beetje emotioneel. Ronald, oud-voetballer, zegt dat hij bang is dat Marokkanen “de boel gaan slopen” als het misloopt. Dat klinkt zwaar. En ongemakkelijk. En heel erg van nu.
Bilal Wahib, acteur, zegt juist: hoop op een exit van Oranje. Niet uit haat, maar uit liefde. Voor Marokko. Zijn roots. Zijn hart. Zijn moederland, al woont hij hier. En dat is het: het voetbal is een spiegel. Wie ben jij? Waar sta jij? En wie hoor je toe?
Maar ik denk: waarom is het altijd zo spannend? Waarom moet er altijd iets kapot? Waarom kan er niet gewoon gespeeld worden? En gevierd worden? En verdrietig zijn als het niet lukt? Moet het altijd uit de hand lopen?
Misschien is het de druk. Misschien is het de geschiedenis. Misschien is het de media. Of misschien is het gewoon: mensen zijn mensen. En als ze emotioneel worden, dan gebeurt er wat.
Maar Ronald, met je kop thee, je zorg, je “laat alles heel” – dat is lief. Maar het is ook een beetje triest. Dat we dat nog moeten zeggen. In 2023. Over een voetbalwedstrijd.
En Bilal? Die hoopt. Op Marokko. Op zijn hart. En ik hoop op rust. Op een beetje kalmte. En op een Nederland waarin je mag hopen zonder bang te zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘