André Hazes jr. zit thuis. Koffie in de hand. Kinderen in de tuin. Geen drama. Geen schreeuwende buren. Geen politie. Gewoon: rust. En dat is precies het probleem, zegt Marieke Elsinga. Niet dat zij bij hem op de bank zit, hoor. Maar ze heeft wel gekeken. En wat ze zag? Te stil. Te netjes. Te braaf.
Ik snap de bedoeling wel. André wil laten zien: kijk, ik ben clean. Ik doe het goed. Gezin, werk, vrede. Maar ja. Dan wordt het ook geen tv. Dan wordt het een soort instructiefilmpje van de GGD. ‘Zo ziet een gezond leven eruit’. Met muziek.
Marieke Elsinga, zelf moeder van kleine kinderen en dus gewend aan chaos, zegt het hardop: dit is saai. En ze heeft een punt. Als je het verhaal van André opdeelt in vier afleveringen, en er gebeurt niks, dan wordt het inderdaad een soepje. Geen vuur. Geen spanning. Alleen een man die goed doet wat iedereen hoopt dat hij doet.
Maar is dat dan zo erg? Moet alles op tv explosief zijn? Moet er altijd een rel zijn? Een vreemdgaande tante? Een verborgen erfgenaam? Moeten we per se huilen of schreeuwen tijdens het avondeten?
Misschien niet. Maar als je een soap maakt, dan kijk je toch wel een beetje uit naar gekte. Niet per se slechte gekte. Maar wel: leven. Met randjes. Met fouten. Met risico’s. Nu zie je alleen de binnenkant van een veilig huis. En dat is fijn voor André. Maar niet spannend voor ons.
De vraag is dus: willen we André Hazes jr. gezond of spannend? Want allebei is blijkbaar moeilijk.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘