Nou ja, ik zat daar gewoon te kijken. Met mijn thee. En dan komt Wolter Kroes binnen, met zijn gezin, zijn grijze haar, zijn glimlach, zijn leven. En dan zegt Angela de Jong: “Saai.” Gewoon. Recht voor zijn raap. Terwijl hij erbij zit. Met zijn vrouw. Zijn kinderen. Zijn ziel en zaligheid in beeld. En ik denk: o jee. Dit is het moment waarvoor je geen afstandsbediening hebt.
Wolter wilde gewoon laten zien hoe het is. Thuis. Lekker kletsen. Auto’s poetsen. Kinderen optuigen. Gewoon zijn. Maar Angela, die zit daar met haar scherpe pen en haar scherpe ogen en zegt: “Sorry, sorry!” Alsof ze een vlek op zijn overhemd ziet. Maar het is erger dan een vlek. Het is een oordeel. Over zijn leven. In beeld. En dan zeg je niet “sorry”. Dan zeg je: “Wolter, je bent leuk, maar je leven is saai.” En dat is hard.
Maar weet je wat het is? Ik snap haar wel. Je ziet zo veel van dit soort series. Iedereen heeft ineens een gezin, een tuin, een hond, een verhaal. En dan denk je: ja, leuk, maar… is dit nou echt nodig? Is dit televisie? Of is dit gewoon iemand die zijn gordijnen opendoet en denkt: kijk mij dan?
Wolter Kroes is geen onbekende. Hij heeft muziek gemaakt. Hij heeft liedjes gezongen. Hij heeft mensen aan het huilen gekregen. En nu? Nu poets hij auto’s en kijkt hij lief naar zijn kinderen. En dat is mooi. Maar is het spannend? Nee. Is het opwindend? Nee. Is het televisie dat je moet zien? Misschien niet.
Maar ik vraag me wel af: wie wil dit eigenlijk? De kijker? Of Wolter zelf? Wil hij gewoon laten zien dat hij gewoon is? Dat hij niet anders is dan jij en ik? Dat hij ook rommelt in de tuin en ruzie heeft over wie de vaat doet? Misschien. Maar dan hoef je er geen serie van te maken. Dan stuur je een foto via WhatsApp.
Angela had het kunnen zeggen met een lach. Of met een knipoog. Maar nee. Ze kraakt erin. Recht in zijn gezicht. En ik denk: arme Wolter. Maar ook: terecht. Want als je je leven op tv zet, dan moet je het ook kunnen hebben als iemand zegt: “Saai.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘