Rachel Hazes heeft de muziek van André Hazes verkocht. Voor een hoop geld. Vier miljoen, zeggen ze. Mooi voor haar. Maar waarom kijkt iedereen zo boos? Alsof ze een taart stal uit een kinderfeestje.
Het geld is overgemaakt. Naar haar. Niet naar de kinderen. André jr. en Roxeanne weten van niks, zeggen ze. Alsof je oma sterft, en je broer de erfenis in één keer opmaakt aan een gouden wc-bril.
Ze verkocht het aan een fonds. Pythagoras Music Fund. Klinkt als een school voor slimme kinderen. Maar het is gewoon een bedrijf dat geld verdient met oude nummers. ‘Zij gaan lopen’, ‘Geef mij maar Amsterdam’ – die draaien nu voor andermans winst.
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de tv. Iemand zingt weer over de keel. Over het leven. Over de dood. En ik denk: wie verdient er nu eigenlijk aan dit verdriet?
De kinderen zeggen niks. Maar hun stilte kraakt. Alsof je in een leeg huis woont, en iemand anders huurt de kamer uit.
Rachel is vrij. Ze mag verkopen wat ze wil. Rechtens. Maar gevoelsmatig? Daar ligt het scheef. Alsof je de foto’s van je ouders weggooit, maar de lijst houdt.
De media schreeuwen. De fans zijn boos. De kinderen zwijgen. En Rachel? Die telt haar geld. Of niet. Misschien telt ze gewoon de dagen.
Wat zou André zeggen? Die man die zong over eer. Over familie. Over de Amsterdamse grachten. Zou hij trots zijn? Of zou hij zeggen: ‘Hé, dat is van ons’?
Het gaat niet om het geld. Niet echt. Het gaat om wat het betekent. Een stem. Een naam. Een verleden. Dat verkopen is één ding. Maar het gevoel erachter? Dat blijft hangen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
