Een lege stoel naast je. Dat is niet grappig. Dat is niet spannend. Dat is gewoon… leeg. En toch staat Mattie Valk daar straks, met een glimlach alsof er niks aan de hand is. Alsof je een broodpje eet zonder brood.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom is niemand boos? Niet om de ruzie over babydoekjes – daar lach ik om, hoor – maar om het idee dat één persoon genoeg is voor een ochtendshow. Alsof je een voetbalwedstrijd speelt met tien man en dan ook nog zegt: “Nee, scheids, ik red me wel.”
Marieke Elsinga is weg. Dat is feit. En in plaats van iemand te zoeken die net zo scherp is, net zo vlot, net zo… er, kiest men voor: Mattie alleen. Meer Mattie. Meer uitspraken. Meer geklets. Minder balans.
En dan zeggen ze: “Het is tijdelijk.” Alsof je zegt: “We hebben geen dokter, maar tijdelijk is een verpleegkundige genoeg.” Mooi niet. Want radio is geen solorecital. Het is een gesprek. Een dans. Twee stemmen die botsen, lachen, vliegen.
Ik snap de druk. Budget. Planning. Wie wil er nu om vijf uur opstaan? Maar dit voelt als een keuze voor gemak boven kwaliteit. En dan niet over de babydoekjes ruziën, maar over de leegte die je niet ziet.
Want ja, Mattie kan praten. Maar wie luistert? En wie zegt: “Hé, dat was raar”? Dat is weg. En dat mis ik.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘