Nou ja, zingen. Ik hoorde ‘m laatst op de radio. Dacht: o, leuk, een nieuwe artiest. Tot ik de naam hoorde. Wilfred Genee. De man van het nieuws. Die normaal gesproken zegt: ‘We gaan live naar de voetbalwedstrijd.’ En nu zingt-ie over liefde, verlies en drie biertjes te veel.
Ik snap de charme. Hij is leuk. Vriendelijk. Een beetje onhandig. Net een oom die op een bruiloft achter de microfoon springt met een zelfgeschreven nummer. Alleen is het nu niet 1998 en een verjaardagsfeestje, maar 2024 en een streamingplatform. Met een prijskaartje van bijna vijf mille per optreden. Vijfduizend! Voor een kerel die volgens twee muziekexperts ‘geen zangstem heeft’.
Maar wacht. Is dat zo erg? Moet je altijd perfect zingen? Of is het juist leuk omdat het zo gewoon is? Omdat je denkt: hé, als hij dat kan, kan ik dat ook?
Toch vraag ik me af: hoe lang duurt dit? Wordt dit een carrière of een middelbare leeftijdsuitbarsting met gitaar? Zal hij over twee jaar nog optreden in Ahoy? Of is het dan weer terug naar de studio, met een glimlach en een hoofd vol ‘o ja, dat had ik ook eens’.
Ik hoorde dat-ie duizenden verdient met zingen. Mooi voor hem. Maar ik vraag me af: wat als het misgaat? Wat als het publiek opeens denkt: wacht, hij kan echt niet zingen? Dan is-ie zowel presentator als artiest kwijt. En dan moet-ie echt beginnen met drummen.
Of gewoon stoppen. Gewoon zeggen: hé, was leuk, was muzikaal, was duur. Maar ik denk: hij vindt het gewoon leuk. En dat is het enige wat telt. Al zingt-ie als een bezetene in de badkamer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘