Er zat een klein mensje tussen de muzieknoten. Dat was ik, gisteren, toen de NPO per ongeluk liet weten dat Paul de Leeuw volgend jaar niet meer Sinterklaas mocht spelen. Of toch wel? Nou ja, tóch wel dit jaar. Maar daarna? Onduidelijk. Alsof we weer op school zitten en de juf zegt: “De toets is morgen, of misschien volgende week, of nooit.”
Paul zit al jaren in de Sint-stoel. Met zijn glimmende ogen, zijn vette grappen en een jurk die ruikt naar oude kerstballen. En nu? Nu zegt de zender: “We denken erover na.” Alsof televisie een filosofische oefening is. Alsof we niet gewoon willen zien of de sok volgende week vol zit of leeg.
Ik snap de twijfel. Sinterklaas is gevoelig. Maar Paul is geen Sint, Paul is Paul. En Paul is gewoon een man met een pruik en een goed gevoel voor timing. Hij maakt geen kinderen bang, hij maakt oma lacherig. En dat is nu net het punt: moet televisie altijd érgens voor staan? Of mag het soms gewoon lekker zijn?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘