Ik zat gisteren te kijken naar een filmpje van een rode loper. Niet van een filmfestival, nee, van een theatershow. Met jurken, glimlachen en camera’s tot in de nok van de zaal. En ik dacht: waarom doen we dit eigenlijk? Is het theater nu een podium of een catwalk geworden?
Richard Groenendijk denkt van niet. En daarom zegt hij gewoon: nee. Geen RTL Boulevard. Geen flitsende camera’s. Geen vragen over zijn outfit. Hij stapt op 30 oktober het podium in met zijn nieuwe show *Gelukkig heb je mij nog*, en dat is al genoeg. Geen extra show eromheen.
Je zou denken: wat is er mis met een beetje aandacht? Maar hij heeft een punt. Hij zegt: “Ik maak mijn voorstelling voor het publiek.” Niet voor de likes, niet voor de klik, niet voor de achterkamertjes van de media. Voor de mensen die kaartjes kopen. Die komen om te lachen, of huilen, of gewoon om weg te zijn uit de regen.
En toch. Zijn show is al een hit. Volgeboekt. Mensen willen hem zien. Niet omdat hij op Boulevard komt, maar omdat hij Richard is. Omdat hij scherp is. Omdat hij zegt wat hij denkt. Zonder filter. Zonder pose.
Misschien is dat juist het meest revolutionaire wat je vandaag kunt doen: gewoon doen wat je doet. Zonder circus. Zonder sterrentitel. Zonder dat iemand roept: “Kijk, daar komt-ie!”
Ik vind het mooi. Niet omdat het hip is om nee te zeggen tegen media-aandacht. Maar omdat hij kiest voor wat het moet zijn: theater. Geen bijkomstigheid. Geen bijgerecht. Het gerecht zelf.
En wie weet, als het zo goed gaat, komt Boulevard toch nog langs. Maar dan met een microfoon in de hand, en niet met een rode loper onder de voeten. Gewoon, als toeschouwer. Dat zou pas ironisch zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘