Nee, echt. Moet je horen. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: heeft Lex Uiting nou echt niks beters te doen dan mij bekritisen? Ik draag al twintig jaar lang dezelfde jurk, dezelfde glimlach, dezelfde bril – en opeens is het glamour? Sinds wanneer is een ketting glamour? Sinds wanneer is een nette broek een zonde?
Hij zegt dat ik te glamoureus ben voor Boer Zoekt Vrouw. Alsof ik met een tiara in de schuur sta. Alsof ik de koeien met een lippenstift begroet. Alsof ik denk: ‘Oeps, daar loopt weer een Hereford, wat chic!’ Nee hoor, Lex. Ik sta gewoon bij de deur. Met een microfoon. En een beetje make-up. Want ja, ik ben een vrouw. En vrouwen doen dat. Zelfs op het platteland.
Maar goed, misschien kijkt hij inderdaad niet goed. Want als hij zou kijken, zou hij zien dat ik elke week dezelfde trui draag. Die van vorig jaar. En die van het jaar daarvoor. Glamour? Mijn garderobe is een rouwklacht.
En trouwens, sinds wanneer is ‘te veel’ eigenlijk een ding? Ik zeg niks als zijn haar weer eens als een vogelnest in de wind staat. Of als hij weer met die serieuze blik zegt: ‘Dit is écht liefde.’ Alsof hij het weet. Alsof hij ooit is verliefd geworden op een vrouw met een tractorrijbewijs.
Maar nee, hoor. Ik ben te veel. Te mooi. Te netjes. Te… Yvon. Nou, dan maar. Ik blijf gewoon staan. Bij de deur. Met mijn thee in gedachten. En mijn afstandsbediening binnen handbereik.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘