RTL bloedt niet

RTL heeft weer eens besloten dat het leven een reality is. En geloof me, in deze sector is het verschil tussen overleven en falen zo klein als een productplacement in een badkamerscène. De Gouden Loeki tweede kwartaal? Een lijstje met namen dat doet denken aan een schoolfoto van het vrije-creatieve-geweld. Hotel L’Amour en TBWA\Neboko met ieder twee nominaties — alsof we hier een medaillebanketje aan het bakken zijn.
Maar wie telt er werkelijk mee? Wie zit er achter de cijfers, achter de kijkdichtheid, achter de ROI die niemand durft te noemen? Hotel L’Amour, goed, ze weten hoe ze een moodboard moeten opdrijven tot een campagne. TBWA\Neboko? Ja, die hebben nog steeds het genetische geheugen van David Ogilvy in hun aders, ook al is hun laatste echte doorbraak ouder dan de gemiddelde siair.
Wat men echter systematisch overziet: de Loeki is geen prijs voor creatieve bravoure, maar een sociale compensatie voor het feit dat reclame steeds minder zichtbaar is. In een tijd waarin consumenten adblocken met morele superioriteit en streamingdiensten de reclamevrije hemel beloven, wordt er gewoon een lintje uitgereikt aan mensen die het licht nog even aan hebben gehouden.
Maar licht is geen winst. En sfeer is geen omzet.
Kijk naar de echte spelers. Prime Video investeert in IP, niet in awards. RTL? Die zit met een publiek dat ouder wordt dan de muziek in hun commercial breaks. En waar Videoland zachtjes groeit met abonnementen, kabbelt RTL door op sentiment en subsidie.
De Gouden Loeki is een feestje voor de zorgzame klasse. Een moment van warmte in een sector die anders alleen maar koude cijfers kent. Maar warmte warmt niet. En een nominatie betaalt geen salaris.
Dit wordt geen revolutie. Dit wordt een jaarlijks terugkerend moment van zelfoverschatting.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business