RTL valt niet om

De zoveelste keer dat een gepensioneerde mediaheilige op het toneel verschijnt met een roeptoeter in de hand en een zielsbedel in de ogen. Alsof de ondergang van een adverteerder of het verdwijnen van een creatief collectief een reden is om de kerkklokken te luiden. Alsof we weer moeten treuren om een stervende cultuur, terwijl de cijfers in de boardroom juist groeien.
Kok heeft gelijk, maar niet op de manier die hij denkt. Ja, er staan altijd weer mensen klaar om het roer te overnemen als een bureau ten onder gaat. Maar wat hij vergeet te noemen, is dat diezelfde mensen vaak al jaren op de loer liggen, met een calculator in de ene hand en een overnameofferte in de andere. Het is geen reddingsactie. Het is een fusie met winstgevendheid als enige morele kompas.
De media-industrie kent geen rouw. Ze kent alleen herstructurering. Een iconische naam verdwijnt? Prima. De klantenportefeuille blijft. De media-inkoop blijft. De ROI wordt zelfs beter, want overhead wordt geslacht, duplicatie geschrapt, en de overgeblevenen werken voor twee salarissen. De Zuidas lacht, de aandeelhouders juichen, en de roeptoeter wordt opgeborgen tot de volgende crisis.
En dan komt de vraag: waarom doen we dit nog steeds? Waarom roepen we weerstand uit tegen het onvermijdelijke, alsof efficiëntie een vijand is? Waarom vieren we het verleden als een heilige mis, terwijl de toekomst in schaalvergroting en geautomatiseerde campagnes ligt? De antwoorden zijn bekend, maar onpopulair: sentiment is geen businessmodel.
RTL, Videoland, Prime Video – ze overleven niet door nostalgie, maar door scherpe contracten en data-gedreven planning. De rest is achtergrondlawaai voor mensen die graag huilen bij eigen producties.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business