Je ziet het pas als je goed kijkt. Daar zit ze, aan tafel bij Pauw, met handschoenen aan. Geen winterse modegril. Geen statement. Gewoon: handschoenen. Alsof je oma binnenkomt met haar huishoudhandschoentjes nog aan.
Tina Nijkamp, altijd scherp met een theorie, denkt dat het reuma is. “Ze moet wel”, zegt ze erbij. Geen drammerigheid, geen roddel. Gewoon: als je pijn hebt, trek je wat aan.
Ik snap het wel. Ik heb ook dingen. Soms doe ik sokken aan als ik op de bank zit. Niet omdat het koud is, maar omdat mijn voeten anders tintelen. Dat soort dingen. Niemand hoeft het uit te leggen.
Toch blijft het opvallen. Niet omdat het gek is, maar omdat we niet gewend zijn aan mensen die iets laten zien zonder het meteen uit te leggen. Geen speech. Geen persbericht. Alleen: handschoenen aan, en gewoon praten.
En eigenlijk is dat precies wat het zou moeten zijn. Gewoon. Geen mysterie. Geen modepoliticus. Alleen een vrouw met koude vingers of pijn in haar handen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘