Johan Derksen zit weer te mokken. Niet dat het iets nieuws is, hoor. Die man zit al twintig jaar aan die tafel alsof hij per ongeluk op een vieze kauwgom is gaan zitten. Maar nu? Nu is er weer nieuws. Catherine Keyl. Ja, die. Weet je wel? Die vrouw die ook praat, maar dan zonder voetbaljasje.
Zij zegt: ‘Dat lijkt me enig.’ Alsof ze wordt uitgenodigd voor een borrel bij de buurvrouw. Niet voor een plek aan de meest gemoedelijke tafel van Nederland sinds de uitvinding van de afstandsbediening. En Johan? Die denkt er duidelijk anders over. Of nou ja, hij zegt niks. Maar zijn blik zegt: ‘Nee, alsjeblieft niet weer een vrouw met mening.’
Maar serieus, jongens. Jullie zoeken al jaren naar een vrouw die durft mee te praten. En nu ze er eindelijk een hebben die niet bang is voor jullie ouwe-heren-muziek-gevoel, trekt Johan zo’n gezicht alsof er een veganist op zijn worstentoast zit.
Misschien is het tijd om te accepteren dat een tafel met drie mannen en één vrouw niet meer ‘even lekker kletsen’ is, maar gewoon een mannenkamertje met camera’s. En Catherine? Die wil gewoon meedoen. Niet als trofee. Niet als sierpols. Maar als iemand die ook wat te zeggen heeft. En dat is pas echt verfrissend. Zelfs op een kop thee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘