Gisteren zat ze daar weer. Alsof niks. Alsof ze niet jarenlang had gezwegen over broers, moord en gevangenis. Alsof ze niet ooit met een boek de huiskamers in stormde en iedereen met open mond achterliet. Maar nu: stil. Heel stil. En dan bedoel ik niet: rustig aan. Nee, ik bedoel: geen woord. Geen zucht. Geen zin.
Johnny vroeg, lachte, probeerde het nog eens. Maar Astrid? Zat daar als een plant die vergeten is om water te krijgen. Droog. Stil. Iets te netjes gekapt.
Ik keek met een kop thee in mijn hand, afstandsbediening in de aanslag, en dacht: is dit nu het grote comebackmoment? Is dit waar we op wachtten? Niet de boeken, niet de documentaires, maar dit: een vrouw die niets zegt tegen een man die alles zegt?
De zender had haar blijkbaar weer nodig. Gezaghebbend deskundige, stond er in het persbericht. Alsof je na een paar boeken over je criminele familie automatisch docent word van het leven. Maar gezag? Ja, misschien. Deskundig? In wat precies? Zwijgen?
Ik snap wel waarom ze haar terugvinden. Ze is nog altijd uniek. Maar uniek zijn is niet genoeg als je niks te zeggen hebt. En Johnny, arme Johnny, probeerde het met glimlachjes en vragen over ‘hoe het nu is’. Alsof je iemand vraagt hoe het weer is terwijl er een orkaan in z’n hoofd woedt.
Maar Astrid? Gaf geen orkaan. Gaf niet eens een briesje.
Misschien is het ook wel logisch. Na al die jaren in het licht, al die keren dat ze moest uitleggen wie haar broers waren, wat ze voelde, waar ze bang voor was… misschien is de enige eerlijke reactie nu gewoon: niets.
Toch zit er een grens. Je mag zwijgen, hoor. Maar niet op tv. Daar moet je praten. Of lachen. Of huilen. Iets. Maar stil? Dan kun je net zo goed thuisblijven met een kop thee en een goede thriller.
En dat is precies wat ik nu doe. Zonder afstandsbediening. Zonder Johnny. Zonder stiltes die harder klinken dan schreeuwen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘