Zeg, ik zat gisteren te kijken naar een talkshow. Gewoon, met een kop thee. En ik dacht: wie is dat nou weer? O ja, Frank van Leeuwen. Die jongen met die haar. Alsof iemand een kuif heeft gemaakt en gedacht: daar zit talent in. Maar ik zie het steeds vaker: het haar doet meer dan de mond.
Er wordt gekletst. Ja, natuurlijk. Maar niet alleen door mij. Guido den Aantrekker, die weet wat hij zegt, noemde het al: “Meer kuif dan kunde.” En hoor, ik wil niet gemeen doen. Maar als je op zo’n groot scherm staat, met zo’n grote stem en zo’n grote haardos, dan moet je ook wat zeggen. En dat gebeurt niet altijd.
Vorig jaar nog: alle spotlights op hem. Alsof hij de nieuwe Pauw was. Alsof we eindelijk iemand hadden die kon praten zonder in te vallen. Maar nu? Nu valt hij juist op. Alleen niet op de goede manier.
Ik snap het wel, hoor. De zender wil iets fris. Iets jongs. Iets dat niet zo zwaar ligt als een oude bank op de bank. Maar fris is niet hetzelfde als luchtig. En luchtig is niet hetzelfde als leeg.
Hij praat veel. Dat wel. Maar over wat? Ik hoor vorm, maar niet inhoud. Alsof hij repeteert in plaats van denkt. En dat is gevaarlijk. Want televisie is geen haarmode. Het is geen optreden voor de spiegel. Het is voor de mensen. Voor mij. Voor jou. Voor oma met haar slippers en haar oordopjes.
En oma wil niet alleen kijken naar iemand die goed ziet. Ze wil iemand die iets zegt. Iemand die luistert. Iemand die er is. Niet alleen met zijn hoofd, maar ook met zijn hoofd.
Ik hoop dat hij het hoort. Dat hij het leest. En dat hij even stopt. Niet weg, hoor. Maar even stopt. Want misschien is er tijd nodig. Tijd om te groeien. Tijd om meer te worden dan alleen een kuif.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘