Je ziet het aan zijn haar. Dat zit te netjes. Te glad. Alsof iemand heeft gezegd: ‘Wilfred, je moet er vandaag eens écht uitzien.’ En dan bedoelen ze niet zoals hij is, maar zoals ze denken dat hij zou moeten zijn. In Mi Dushi, waar hij nu rondloopt als een soort spirituele barista, zegt hij dingen als: ‘Laat je vloeien.’ En dan kijk je: sinds wanneer vloeit Wilfred? Sinds wanneer zegt hij zulke dingen?
De Volkskrant heeft het door. Eindelijk. Ze schrijven dat het hem ‘zó slecht’ past. Niet omdat hij iets verkeerds doet, maar omdat hij zichzelf niet is. Alsof hij zichzelf heeft uitgekleed en een ander pak heeft aangetrokken. Een pak dat glanst, maar niet past. In Vandaag Inside was hij de man die Derksen uit zijn tent lokt met valse vragen. Bij BNR was hij de harde jongen. Nu? Nu zegt hij dingen als ‘voel de energie’ en ‘weet wie je bent’. En dan denk je: waar is die gast met de scherpe tong gebleven?
Het is niet dat hij beter of slechter is. Het is dat hij niet waar is. En dat voelt raar. Want we zijn eraan gewend dat Wilfred zegt wat hij denkt, niet wat in een script staat. Nu lijkt hij een rol te spelen. Alsof hij denkt: als ik dit zeg, vinden mensen me diep. Maar diep zijn is niet hetzelfde als diep klinken.
Ik wil de oude Wilfred terug. Die met de rimpels in zijn voorhoofd van het denken, niet van het fronsen voor de camera. Die die hard lacht, niet zachtjes glimlacht alsof hij bang is voor geluid. Die mensen uitdaagt, in plaats van ze te strelen met woorden als ‘innerlijke reis’ en ‘balans’.
Misschien is het tijd dat hij stopt met zoeken. Want hij is hier al. Gewoon, zoals hij was. Zonder Mi Dushi. Zonder vloeien. Zonder vermomming.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘