Op de rode loper van BLVD zag je haar al staan. Midden in de flitslichten, met een blik alsof iemand haar thee heeft koud laten worden. Soundos El Ahmadi, hoofdrolspeelster van het programma *Wolven*, dat nog net geen storm trok bij de kijkcijfers. En ja, daar wordt natuurlijk over gekletst. Maar zij? Ze is klaar met dat geklets.
“Maar dat kunnen we gewoon niet serieus nemen,” zegt ze, en ze meent het. Je hoort het aan de toon. Niet boos, niet huilerig – gewoon nuchter. Alsof iemand zegt dat de supermarkt om de hoek geen frites verkoopt. Nou, dan niet.
Ik snap het wel. Je zet iets op tv, met veel lawaai, veel hoop, veel Wolven – en dan kijken er net zoveel mensen als in een middelgroot dorp. Dat voelt als een klap. Maar in plaats van huilen, kiest Soundos voor de afstandsbediening-test: zet de tv aan, zet jezelf op, en zeg: “Dit is wat ik maak. En als jij dat niet snapt, dan is dat jouw probleem.”
De media vinden het nodig om erover te schrijven. Natuurlijk. Geen kijkcijfers? Dan is er nieuws. Maar Soundos roept: wacht eens. Wie zegt eigenlijk wat serieus is? Is een programma pas serieus als er een miljoen mensen naar kijken? Of is het serieus als jij er trots op bent?
Ze schiet uit slof, ja. Maar niet in woede. In frustratie. De frustratie van iemand die iets maakt, écht iets maakt, en dan wordt afgerekend op cijfers die niets zeggen over passie, over inzet, over de moeite die het kost om op zo’n avond, in zo’n jurk, toch nog te glimlachen.
Ik zeg niet dat kijkcijfers niets betekenen. Maar ik zeg wel: pas op met wie je serieus noemt. Want Soundos is serieus. Alleen misschien niet op jouw manier.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘