Een bordje ‘ja’ of ‘nee’. Zo simpel is het in Vlaanderen. Gert vroeg het, iedereen antwoordde. Behalve één: Eva Jinek. Die pakte haar bordje, draaide het om, en zei niks. Gewoon: stilte. Alsof haar microfoon stuk was. Maar nee. Ze wilde niet.
Valentijn Driessen vond dat laf. En ik? Ik snap waarom hij het zegt. Want als jij elke avond op tv staat, en mensen jouw mening vragen over iets wat wereldwijd kabaal maakt, dan is zwijgen geen optie. Dan klinkt het als een keuze. En een keuze heeft altijd een prijs.
Eva zit bij RTL. Ze praat over alles. Over politiek, over liefde, over het weer. Maar over Israël en het Songfestival? Niks. Niks gezegd. Alsof ze bang is om een kant te kiezen. Maar zwijgen is ook een kant. En die kant heet: ik wil geen ruzie.
Maar wie wil er nou geen ruzie in de media? We leven in een tijd waarin iedereen iets moet zeggen. Of je nou voor bent of tegen, je moet reageren. Zeker als je zo zichtbaar bent als Eva. Dan is stilte geen rust, maar lawaai. Dan vragen mensen: waarom zwijg je?
Valentijn zei het hardop. Niet gemeen, niet schreeuwend. Gewoon: geef eens antwoord. Niet omdat hij haar wil vernederen, maar omdat hij denkt: jij mag dit zeggen. Jij hebt de microfoon. Gebruik hem.
Ik denk: Eva, als je zwijgt, dan geef je anderen het podium. En dat is gevaarlijk. Want dan praten zij over jou. En dat is precies wat er nu gebeurt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘