Een vrijspraak is geen onschuldigverklaring. En een applausmeter is geen rechtbank.
Marco Borsato mag dan zijn vrijgesproken van verkrachting en aanranding, de sfeer is niet wat hij dacht te krijgen. Geen triomftocht, geen massareturn met vlag en vaandel – nee, er staat een vrouw met een pen en een column in de AD die zegt: “Nee hoor, het sentiment is aan het draaien.” En ze heeft gelijk.
Angela de Jong is niet de vijand. Ze is de realiteit. Terwijl de showbizz in koor roept dat Marco weer mag zingen, dansen, huilen op tv, schrijft zij gewoon op wat iedereen voelt maar durft te zeggen: dit is niet alleen een zaak van recht of onrecht, dit is een kwestie van gevoel. En dat gevoel is gekwetst.
Toen de uitspraak viel, ging het niet om juridische zekerheid – want die is er nu – maar om morele ruimte. En die ruimte is niet automatisch terug. Borsato dacht misschien dat een vrijspraak ook vergeving betekende. Maar vergeving is geen vonnis. Die moet je verdienen. En die wordt niet uitgedeeld door een rechter, maar door het publiek. En dat publiek kijkt nu naar Angela de Jong, die met koele precisie uitlegt waarom de tijd van het grote emotionele comebackverhaal voorbij is.
Want hou de boel goed in de gaten: niemand valt Borsato persoonlijk aan. Maar het sentiment? Dat draait. En dat is veel gevaarlijker dan een proces. Want sentiment kun je niet winnen in de rechtszaal. Je kunt het alleen verpesten op Insram.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘