Er staat weer een zanger voor de rechter. Niet omdat hij iets verkeerd heeft gedaan, maar omdat het leven soms net zo lang doorgaat als een slechte soap. Marco Borsato, ooit de man met de microfoon en de ziel op zijn tong, is weer terug in de schijnwerpers – niet voor een nieuwe single, maar voor een hoorzitting. En dan bedoel ik niet: ‘Hoor jij ook die stilte?’ Nee, de echte juridische soep.
Victor Schildkamp van AD zegt erover: “Hoef hem niet te spreken.” Geen boosheid, geen drama. Gewoon: ik heb geen zin. Alsof je een oude vriend tegenkomt die je jaren niet hebt gezien, maar je weet gewoon dat het gesprek op dezelfde plek eindigt: bij de schuldvraag. Wie is er schuldig? Wie is het slachtoffer? En wie kijkt er eigenlijk naar de afstandsbediening?
Want daar zit ik, met mijn thee, op de bank. En ik kijk naar het nieuws alsof het een serie is. Seizoen 7: “Marco keert terug”. Maar ik weet niet meer welke kant ik moet steunen. Vroeger zong hij over liefde en pijn. Nu is het leven zelf de tekstschrijver, en die heeft geen goed einde bedacht.
De rechtbank doet zijn werk. De media doen hun werk. Maar ik vraag me af: wie doet het werk van begrijpen? Van luisteren zonder oordeel? Van niet meteen kiezen? Want in dit verhaal is iedereen moe. Behalve misschien de camera’s. Die zijn nooit moe.
Ik hoorde laatst iemand zeggen: “Hij staat nog steeds aan de kant van het slachtoffer.” En ik dacht: wat als het daar niet om gaat? Wat als het gaat om hoe we met elkaar omgaan als het nieuws voorbij is? Als de titels verdwijnen en de muziek stilvalt?
Maar goed, ik zit hier met mijn kop thee. En de afstandsbediening. Die weet tenminste nog wat hij wil.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘