Ik zat gisteren thee te drinken, met de afstandsbediening in mijn hand, zoals dat hoort bij een goede zondagmiddag. Toevallig stond er iets over Bas Smit en Nicolette van Dam op het scherm. Niet weer een liefdevolle Insram-post over hun dertiende huwelijksverjaardag of zo, nee. Iemand zei: “Daar kots ik op!” En dat was niet iemand van de achterbuurts, maar Johan Derksen.
Nou, die man zegt altijd alles wat hij denkt. Of voelt. Of ruikt. En blijkbaar ruikt hij iets wat niet lekker is aan dat hele stelletje vreugde, goede doelen en miljoenenclaims. Want laten we eerlijk zijn: hoe vaak kun je nog zeggen dat je “voor de liefde leeft” terwijl je tegelijk een datingprogramma presenteert, feestjes verkoopt en Coca-Cola aanklaagt?
Ik zeg niet dat het verkeerd is. Maar ik vraag me gewoon af: is het nog normaal? Of is het gewoon goed gemaakt? Bas en Nicolette doen het al jaren. Altijd samen, altijd lachend, altijd met een goede zaak. Maar moet je daarom ook nog eens overal tegelijk zijn? Bij de liefde, bij het geld, bij de camera?
En dan Johan, die gewoon zegt: “Ik kots op hen.” Alsof hij een vieze smaak in zijn mond heeft. Alsof hij net een slok nam van een lightcola die hij niet bestelde.
Ik snap het wel een beetje. Niet dat ik moet kotsen, hoor. Maar ik word er wel moe van. Al dat geluk. Al die samenheid. Al die goede doelen. Het voelt soms alsof je wordt toegesproken vanaf een podium waar ik niet eens kaartjes voor wil kopen.
Maar goed, het is hun leven. En misschien is het ook gewoon slim. Je relatie verkopen als merk. Samen presenteren. Samen klagen. Samen feesten. Samen miljonair zijn. Maar moet je daarom ook nog eens het gezicht worden van de liefde in Nederland?
Ik denk: nee. Liefde is ook stil. Liefde is ook ruzie. Liefde is ook afstandsbediening weggooien omdat je partner weer de verkeerde serie opzet. Maar dat zie je niet. Je ziet alleen het ideale koppel. En daar kots ik niet op. Maar ik heb er wel een beetje genoeg van.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘