Weet je wat het probleem is met tafelgasten? Ze zeggen altijd ja. Ja op VI, ja op RTL Late Night, ja op Pauw. En dan zit je daar, met je glimlach, je haar goed, en denk je: waarom zeg ik dit eigenlijk hardop?
Frank van Leeuwen zit nu ook zo. Eerst werd hij door Johan Derksen omarmd alsof hij de nieuwe koning van Nederland is. “Goedenavond, Frank!” “Wat een presentator!” “De toekomst!” En nu? Victor Vlam zegt: “Nee, hoor. Gewoon iemand met een microfoon en een beetje zelfvertrouwen.”
En ja, Victor heeft een punt. Niet dat Frank niets zegt. Hij zegt genoeg. Maar het is net een kop thee zonder suiker. Warm, ja. Maar verder? Leeg. Geen smaak. Geen pit. Geen “wacht, daar moet ik over nadenken”.
VI is geen gespreksprogramma, het is een circus. Maar zelfs in een circus wil je een goochelaar, geen serveerster. Frank praat netjes, zegt beleefd ja en nee, maar voegt – zeg het zacht – weinig toe. En dat is geen schande. Veel mensen voegen weinig toe. Maar als je elke week op tv zit, wordt het zichtbaar.
Johan vindt hem briljant. Victor vindt hem saai. En ik? Ik denk: misschien is hij gewoon moe. Of misschien is hij gewoon niet gemaakt voor de tweede rij. Misschien is hij beter achter de schermen, waar hij Goedenavond Nederland draaiende houdt. Daar is hij goed. Daar is hij nodig.
Maar VI? Daar wil je iemand die je uit je stoel tilt. Niet iemand die netjes blijft zitten.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘