Wilfred Genee zat vorige week met een kop thee aan de keukentafel. Hij roerde er langzaam in, keek uit het raam en zei: “Nee, hè, niet weer Victor Vlam.” René van der Gijp, die ernaast stond met een pak koeken, schudde meteen mee. “Hij maakt het te zwaar. Voor ons. Voor het programma. Voor de bank.”
Want ja, Johan Derksen wilde het anders. Die dacht: laten we Victor Vlam terug, frisse wind, nieuwe kijk, wat gedoe. Maar frisse wind waait niet altijd prettig. Soms waait-ie je kapsel plat of blaast-ie bladeren over je terras. Zo voelt het blijkbaar bij VI.
Victor Vlam, bekend van zijn harde meningen en zachte overhemden, zou volgens sommigen het niveau omlaaghalen. Alsof hij met zijn woorden een gat in het plafond praat. Wilfred en René denken: we hebben het hier al druk genoeg. Drie mannen, een tafel, een microfoon – en dan nog iemand die alles wil omdraaien?
Het is trouwens niet dat Victor niks kan zeggen. Hij zegt veel. Te veel, zeggen sommigen. En altijd alsof hij de enige is die de waarheid kent. Maar in een talkshow is de waarheid meestal relatief. Het gaat om de sfeer. En sfeer kun je niet forceren met feiten.
Johan Derksen blijft stug. Hij denkt dat VI weer spannend kan zijn met Victor. Maar Wilfred en René denken: spannend is niet altijd fijn. Soms is rust fijner. Rust met een koekje. Zonder discussie over mediabeleid of journalistieke integriteit.
Dus nee, Victor Vlam komt niet terug. Niet zolang Wilfred en René aan tafel zitten. En dat is nu eenmaal zo. Net als de afstandsbediening die altijd onder de bank verdwijnt: sommige dingen keren niet terug.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
