Het begon met een muzikaal. Een gewone muzikaal, hè. Maar nu zit de hele tafel van Vandaag Inside in de knoop. Niet om het liedje, niet om de jurk, maar om Billy Maluw. Ja, die naam schrijf je zo, geen grap. En nu is-ie weer terug als muzikaal leider van Titanique.
Johan Derksen zegt: “Straf uitgezeten, punt.” Alsof het een boete voor te hard rijden is. Alsof je na een maand geen pinda’s meer mag eten, gewoon weer mag knabbelen. Maar de rest aan tafel? Die schudt het hoofd. Niet geschikt. Niet nu. Niet hier.
Ik snap het wel. Een musical is leuk, ja, goed, grappig, met veel glitters en een scheve kroon. Maar als het om mensen gaat die straffen hebben uitgezeten voor vieze dingen, dan wordt het geen grap meer. Dan wordt het serieus. Dan moet je vragen: wie geven we een podium? En waarom juist hem?
Titanique is een show. Maar het is ook werk. En werk is plekken geven. Of juist niet. En nu geven ze hem dus wél een plek. Midden op het podium. Met een baton in zijn hand. En muziek in de lucht.
Maar de sfeer? Die is bedorven. Niet door de toonladders, maar door het gevoel. Want hoe hard je ook zingt, soms blijft het gevoel hangen. Zoals een vieze lucht in een kleedkamer.
En wij, thuis? Wij kijken. Met onze thee. En onze afstandsbediening. En we denken: moet dit nu? Is dit de boodschap die we willen? Dat je straft, betaalt, en dan gewoon weer mag dirigeren alsof er niks gebeurd is?
Johan zegt: vergeven en vergeten. Maar vergeven is persoonlijk. Vergeten is onmogelijk. Zeker als het op tv staat. En op de krant. En in de koppen.
Dus ja. De musical gaat door. De muziek klinkt. De lichten branden. Maar de vraag blijft: wie laten we schijnen? En wie laten we staan in het donker?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘