Weet je wat het probleem is met vleierij? Als je iemand tien keer zegt dat hij goddelijk is, moet je daarna ook echt goddelijk zijn. En als je dan gewoon komt met een broodje kroket, wordt het ongemakkelijk. Zo ongeveer voelde het gisteren in Vandaag Inside, waar Frank van Leeuwen langskwam als tafelgast.
Johan Derksen had hem maandenlang op zijn schouders getild. “Toekomst van de Nederlandse media”, “nieuwe generatie”, “frisse wind”, allemaal zinnen die je normaal alleen hoort bij een crematie. Maar gisteren? Stilte. Geen lof, geen knipoog, geen “en nu even serieus, Frank”. Nee, de man die hem nog zojuist tot media-messias wilde kronen, zuchtte na afloop: “Hij had niks te melden.”
En ja, ik snap het wel. Je hoopt op een vonk, een vonkje persoonlijkheid, een gekkigheid, een mening, iets. Maar het bleef stil. Frank zat daar als een goed geklede kastanje – mooi om te zien, maar binnenin leeg. Geen gekke verhalen, geen scherpe kant, geen “wacht, wat zei hij nou?”. Niks.
Ik zeg niet dat je elke keer een staatsgreep moet proberen als je op tv komt. Maar als je al jaren wordt voorgezegd als de grote opvolger van Derksen zelf, dan moet je wel iets hebben. Een beetje schurft, een vreemde tic, een gek idee over voetbal of het weer. Iets. Anders word je gewoon een nette jongen met een microfoon. En dat is niet waar we voor kiezen.
Derksen voelde zich duidelijk in de steek gelaten. Niet door Frank persoonlijk, maar door de belofte die niet is ingelost. Want zo werkt de media: we bouwen iemand op, en als die persoon niet ontploft, vinden we het zijn schuld. Terwijl we zelf de lont hebben aangestoken.
Misschien is het tijd om minder te vieren en meer te luisteren. Misschien is Frank gewoon iemand die rustig zijn ding doet. Maar als je eenmaal in de schijnwerpers staat, moet je wel iets teruggeven. Anders word je al snel het antwoord op de vraag: “Wie was ook alweer die jongen na Derksen?”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘