Wat een vrouw. Echt, wat een vrouw. Catherine Keyl zit daar, midden in de zomerse studio van SBS, en ineens is het alsof iedereen zijn adem inhoudt. Niet overdreven. Je ziet het aan de ogen van de anderen: o, daar is ze. De vrouw met de mening. En de kleren. En de houding.
Ik zeg niet dat ze een superheld is. Maar stel: je bent 70-plus, je hebt al jaren geen talkshow meer gepresenteerd, en dan word je gevraagd om gewoon… te zijn. In een programma vol jongere mensen, met jongere onderwerpen, jongere lachreflexen. En dan? Dan zeg je: “Nou, ik zeg gewoon wat ik denk.” En dat doet ze. Zonder drama. Zonder gekke trucs. Gewoon: ik ben hier, ik praat mee.
En dan hoor je het: “Leuke vrouw.” Niet “leuk ding”, niet “fijne gast”, nee: leuke vrouw. Alsof iemand zegt: o, dat is dus hoe het moet. Niet knuffelig, niet schreeuwerig, niet zeurderig. Gewoon: aanwezig. Met inhoud. Met stof op de ellebogen, maar zonder stof op de kop.
En dan denk je: waarom zit ze dan niet bij Vandaag Inside? O ja. Johan Derksen vindt haar te oud. Alsof oud zijn een ziekte is. Alsof je op een bepaald moment ineens niet meer mag denken, of lachen, of kritisch zijn. Alsof je na je zeventigste alleen nog maar mag knikken en zeggen: “Ja jongen, jij hebt het zo druk met je TikTok.”
Maar bij Oranjezomer? Daar zit ze. En daar zegt ze: “Weet je wat? Ik ben er. En ik heb iets te zeggen.” En dan luisteren ze. Echt luisteren. Niet omdat ze beroemd is, of vroeger iets was, maar omdat wat ze zegt… klopt.
Ik zeg niet dat iedereen nu meteen 75 moet worden om serieus genomen te worden. Maar misschien moeten we wel ophouden met doen alsof ouder zijn hetzelfde is als weg zijn. Catherine Keyl is er. En ze is leuk. Niet als in “lief hoor, arme oudje”, maar als in: “O, daar is iemand met ballen en verstand.”
En dat, beste mensen, is pas echt zomers.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘