Waar is Britt?! Dat vroeg ik me gisteren ook af, terwijl ik met een bak noedels op de bank zat. Niet de noedels, hoor, die waren er. Maar Britt niet. En ook geen Angela. En al helemaal geen Catherine.
Vandaag Inside, dat is toch dat programma waar je om 12 uur ’s middags op je buik van ligt? Vroeger dan wel. Toen wist je nooit wat er ging gebeuren. Johan Derksen met een mop, Wilfred Genee met een serieuze vraag, René van der Gijp met een knipoog. Lekker rommelig. Menselijk. Alsof je bij de kapper zat en iedereen begon over voetbal én liefde én de prijs van brood.
Maar nu? Nu voelt het alsof je elke keer hetzelfde gesprek opnieuw hoort. Alsof ze een lijstje hebben: maandag René, dinsdag Wilfred, woensdag Johan met mop over buurvrouw, donderag gast die al twee keer was, vrijdag afsluiter met ‘lekker geweest’.
Tv-criticus Victor Vlam zegt het ook: het is gaan slepen. Niet kapot, nee, maar wel versleten. Net als je favoriete pantoffel. Je houdt ervan, maar je ziet de zool al.
En waarom nu opeens Britt missen? Omdat zij wél onvoorspelbaar was. Zij zei dingen die niemand verwachtte. Zonder schreeuwen. Zonder drama. Gewoon: waarom zou ik liegen? Dat is juist wat Vandaag Inside mist. Niet de gasten per se, maar het gevoel dat iemand écht is.
Ik snap het wel, hoor. Bekende gezichten trekken kijkers. Maar moet je daarvoor elke keer dezelfde drie mensen vragen? Moet je voor kijkcijfers echt alles op slot doen?
Misschien is het tijd voor een nieuwe ronde. Iemand die niet weet hoe het hoort. Iemand die zegt: “Waarom praten we over voetbal als het over verdriet gaat?” Of gewoon: “Ik heb geen zin in moppen, ik wil huilen.”
Want dat was het vroeger. Dan dacht je: straks komt er iemand die alles overhoophaalt. Nu denk je: straks komt er weer iemand die lacht om Derksen zijn mop over de buurvrouw.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘