Mijn buurman Piet zegt altijd: wie in een glazen huis woont, moet niet gooien met stenen. Maar Olcay Gulsen gooit blijkbaar met een volledige steenmachine. En Dries Roelvink staat erbij met een kop thee en een glimlach die tot aan Eindhoven reikt.
Want stel: je bent net de les aan Donny Roelvink aan het lezen over gedrag, stijl, en vooral over wat wel en niet hoort. En dan? Dan laat je zelf een rapper optreden op je bruiloft die bekendstaat om teksten die je beter niet hardop zegt tijdens een borrel met oma.
Dries, vader van Donny, ziet het allemaal van een afstandje. En houdt zijn gezicht in de plooi. Net. “Ze valt door de mand”, zegt hij. En ja, het klinkt een beetje als wraak. Maar eerlijk? Het voelt meer als poëtische justice.
Media denken vaak: drama is kijkcijfers. Maar hier is het gewoon een menselijke fout. Iets te veel geld, te veel aandacht, en opeens staat er een rapper in de tuin die “kanker” zingt terwijl de gasten nog met hun slingers bezig zijn.
Ik snap de woede wel. Maar ik snap ook Dries’ glimlach. Niet omdat hij wint. Maar omdat het zo duidelijk is: we zijn allemaal gewoon een beetje dom als de camera uitgaat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘