Eén dag duurde zijn toekomst

Een carrière kan eindigen in 24 uur. Donald Pols arriveerde als nieuwe CEO van Tata Steel met een glimlach, een strategie en een cv vol klimaatambities. Tegen de tijd dat de koffie koud was, was zijn functie dat ook. Geen ramp, geen falende fabriek, geen milieucatastrofe — alleen een verleden dat opeens niet meer paste bij het heden.
Maar wie denkt dat dit een reputatiecrisis is, heeft de les niet begrepen. Het is een managementcrisis. Een toezichthouderscrisis. Een crisis van de ongelezen agenda. Want achter elke snelle terugtrekking schuilt niet een gebrek aan communicatie, maar een gebrek aan moed. Niemand vroeg: wie is deze man écht? En wie wil hem hier eigenlijk?
Pols werd niet geveld door een fout, maar door een stilte die jaren had liggen broeden. Toezichthouders die denken dat diversiteit in een cv staat, niet in de cultuur. Bestuurders die denken dat een goede eerste indruk compenseert voor een slechte achtergrondcheck. En communicatieprofessionals die geloven dat crisiscommunicatie begint op het moment dat de pers belt — in plaats van op het moment dat de sollicitatie wordt ingediend.
Tata Steel is geen uitzondering. Het is symptoom. Van een wereld waarin snelheid wordt verward met leiderschap, en diversiteit met morele troefkaart. Niemand durfde de moeilijke vragen te stellen, omdat de antwoorden het proces hadden vertraagd. En dus: beter een dag te laat uit, dan jaren te laat wakker.
De echte crisis? Die zit niet in de flitscarrière van Pols, maar in de structurele luiheid van de Nederlandse boardroom. Waar ‘fit’ wordt afgemeten aan een glimlach, niet aan een geschiedenis. Waar reputatie wordt gered via een persbericht, terwijl het vertrouwen al lang eerder is weggezakt in de anonymiteit van het comité.
De volgende keer dat een CEO op eerste schoot valt, stel dan niet: ‘Hoe lost communicatie dit op?’ Vraag: ‘Wie heeft dit zien aankomen — en waarom heeft niemand iets gezegd?’

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business