Sprintmodel Nee, Schaakmodel

De Nederlandse kantoortuin is een zieke hond, en iedereen denkt dat een sprintje de remedie is. Alsof je een marathonloper opdringt tot een snelle ronde om de blok, terwijl hij al jaren aan longemfyseme lijdt. Het ‘sprintmodel’ – zo’n hip, geclaimd concept uit de Silicon Valley-goeroe’s – wordt nu serieuze business genoemd. Alsof een paar post-its en een whiteboard de structurele rot van de kantoorcultuur kunnen wegnemen.
Ronald ter Voert, Bert Hagendoorn, Patou Nuytemans, Debbie Klein – allemaal fijne mensen met een mening – gaan in De Boardroom zitten om te peinzen of dit model de bureauwereld gaat ‘redden’. Alsof de wereld van de werkplek een kerk is die gered moet worden. Alsof we op zoek zijn naar verlossing, in plaats van winst.
Maar laat ik je vertellen wat er werkelijk speelt: het sprintmodel is geen innovatie, het is een symptoom. Een schreeuw om structuur in een wereld waarin iedereen denkt dat brainstormen productiviteit is. Je kunt geen innovatie forceren in vijf dagen, tenzij je al weet wat het antwoord is. En dan is het geen sprint – dat is een schijnbeweging.
Patou Nuytemans komt van Ogilvy, dus ze snapt iets van schaal en performance. Maar zelfs zij lijkt te vergeten dat creativiteit niet in sprints groeit, maar in jaren van frustratie, diepe inzichten en – ja – langdurige klantrelaties. Het idee dat je in 48 uur een campagne kunt bedenken die ROI genereert, is het meest gevaarlijke soort zelfbedrog dat er bestaat: het geloof in snelheid als maatstaf voor waarde.
En dan Debbie Klein van New York Pizza. Leuk merk, prima broodjes, maar wat doet zij in een gesprek over werkmodellen? Is dit nu het niveau? Van pizza’s naar paradigma’s? Alsof een foodchain de toekomst van knowledge work kan definiëren. Alsof cultuur nu opeens begint bij lunchboxen en niet bij rendement.
Het probleem van de bureauwereld is niet dat het tempo te laag is. Het probleem is dat men de afgelopen twintig jaar heeft geïnvesteerd in polder, niet in prestatie. In ‘feelgood management’, niet in harde resultaten. En nu denkt men dat een sprintmodel de remedie is? Nee. Het is een placebo.
De werkelijke oplossing is geen methode, maar moed. Moed om mensen te ontslaan die niets opleveren. Moed om doelen te stellen die harder zijn dan ‘we voelen ons gezellig’. Moed om te zeggen: als je niet meetbaar bijdraagt, ben je overbodig.
Sprintmodellen werken alleen als je weet waar je heen sprint. En de meeste bedrijven zitten nog in de startblokken te mediteren over hun ‘waarden’.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business